وقتی با استاد شجریان به تور اروپا رفته بودیم، در هلند، حمید متبسم در مورد پروژه با جزئیات بیشتر برایم گفت. پیشتر دعوتنامهی حضور در ارکستر به دستم رسیده بود. به هر حال پس از صحبتها تصمیم گرفتم که در این گروه حضور داشته باشم.
حامد افشاری نوازندگی را با ساز تمبک آغاز کرد و بعدتر به سراغ ویولن رفت و سپس ساز قیچک باس را برگزید. او در گروههایی چون پرنیان، چاووش، خورشید و مهتاب و شهناز حضور داشته است.
وی دربارهی صدادهی سازهای ایرانی در ارکستر ایرانی میگوید: «تجربهی ارکستر ایرانی خوب است وارکستر بزرگ از سازهای ایرانی هنوز تجربهی غریبی است که برای رسیدن به پختگی نیاز به آزمون و خطای بیشتر دارد . خوشحالم از اینکه دو قیچک باس نواز در کنار هم در این کنسرت قرار گرفتهاند، این برای من تا کنون پیش نیامده بود. هم اکنون در این پروژه قطعهی «ونوشه» را اجرا میکنیم که نشان میدهد حمید متبسم از قدیم به این فرم میاندیشیده و کار میکرده.
افشاری به حسن انتخاب شعر فردوسی در قطعات متبسم اشاره میکند و میگوید: «معمولا اشعاری از حافظ، سعدی، مولوی و عطار در موسیقی سنتی استفاده میشود ولی اجرای شعر فردوسی توسط سولیست و گروه کر، در ترکیب با ارکستر موسیقی ایرانی از ویژگیهای سیمرغ است."
او به محجور بودن ساز قیچک اشاره می کند و میگوید: «قیچک باس نسبت به ۴-۵ سال پیش بیشتر شناخته شده. در برخی از ارکسترها و کنسرتها از این ساز استفاده شده. حضور قیچک باس درگروه خورشید و شهناز به شناخته شدن آن کمک بسیاری کرده است. برخی آهنگسازان به دلیل اینکه هنوزشناختی نسبت به این ساز و امکانات آن ندارند، خطی برای این ساز در نظر نمیگیرند. مثلاً برای خط باس مضرابی مینوشتند که بر اساس بم تار و یا عود بود و به جای آن از قیچک باس استفاده میشد. در این ارکستر، سیمرغ، خط زهی باس نوشته شده که قیچک باس در واقع در جای درستی استفاده میشود و این را میتوان فرخنده دانست. حمید متبسم به ماهیت زهی بودن این ساز اهمیت داده و میتوانم بگویم خطی متناسب برای این ساز نوشتهاند. باید بگویم که بسیار از همکاری با ایشان خرسندم